"മഴ മോഹങ്ങള്‍..."

Saturday, May 29, 2010

ഞാന്‍ പ്രണയിക്കുകയാണോ..?


നിന്‍റെ ക്രമം തെറ്റി മിടിക്കുന്ന ഹൃദയം.... 
എന്നെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്...
പക്ഷെ... 
എന്‍റെ നൊമ്പരം ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ 
കുഴിച്ചു മൂടുകയാണ്.. 
കാരണം... 
അതിനെക്കാളേറെ നിന്നെ ഞാന്‍ 
പ്രണയിക്കുന്നു.... 
നിന്‍റെ ഹൃദയ രക്തത്തില്‍ 
എന്‍റെ പ്രണയം കലര്‍ന്നെങ്കില്‍.... 
കണ്ണടച്ച് നിന്നു കവിളില്‍ മുകരുമ്പോള്‍... 
നിന്‍റെ മുടിയിഴകളെ തലോടുവാന്‍..
അതിനെക്കാളേറെ നിന്‍റെ നിശ്വാസം ഏറ്റു...
നിന്‍ ചാരെ മയങ്ങുവാന്‍..... 
എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെ 
ബലത്തില്‍ കൂട്ടി വായിക്കാന്‍... 

നീ ചുംബിക്കുമ്പോള്‍....
താനേ കൂമ്പിയടയാന്‍ കൊതിക്കുന്ന 
മിഴികളില്‍.... 
നിന്നോടുള്ള പ്രണയവും...
പരിഭവവും മാത്രമാണ് 
നിന്നെ നോക്കിയിരിക്കാന്‍... 
ആശിക്കുന്ന മിഴിയിണകള്‍...
നിന്നെ പ്രണയിക്കുകയാണ്... 
അല്ലാതെ ഒരിക്കലും 
ഞാന്‍ ഭയപ്പെടുന്നില്ല 
നിന്‍റെ നേരിനെ...... 
ഞാന്‍ ഭയപ്പെടുന്നത് അത്രയും.... 
നിന്നെ എനിക്ക് നഷ്ട്ടമാകുന്ന 
നിമിഷത്തെയാണ്... 
പറയാതെ എന്നെ അറിയിക്കാതെ... 
നീ അകന്നു പോയേക്കാവുന്ന 
നശിച്ച നിമിഷത്തെയാണ്... 

പലപ്പോഴും നീ 
മൌനമായിരിക്കുമ്പോള്‍... 
എന്‍റെ മനസ്സ് തപിക്കുകയാണ്... 
പിന്നീടൊരു വാക്ക് മിണ്ടിതുടങ്ങുമ്പോള്‍.. 
പെരുമഴയായി പെയ്യുന്നത് എന്‍റെ പ്രണയമാണ്... 
അത് പലപ്പോഴും പെയ്യുന്ന എന്‍റെ മിഴികളെ... 
തോല്‍പ്പിക്കുന്നു... 

പലതും പറഞ്ഞു രാവ് വെളുപ്പിച് 
നീ പിടി തരാതെ പോയ രാവുകള്‍...
പിന്നെ.. വിളിച്ചിട്ടും വിളിച്ചിട്ടും..
എന്‍റെ വിളിക്കു ചെവി കൊടുക്കാതെ... 
നീ അകന്നു മാറി നിന്ന പകലുകള്‍... 
ഒരു നീറ്റലിന്റെ കൂട്ടില്ലാതെ 
നിന്നെ ഓര്‍ക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല... 

ഇതെല്ലാം എന്താണെന്ന് 
നീ ചോദിക്കുമായിരിക്കും... 
ഞാന്‍ പ്രണയിക്കുകയാണോ..? 
മഴ പോലെ നീ പെയ്തില്ല എന്‍റെ വീഥിയില്‍... 
മരണത്തെ പോലെ തണുത്ത കരങ്ങള്‍...
നീട്ടി കൊതിപ്പിച്ചില്ല... 
എന്നിട്ടും.. എന്നിട്ടും..
തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വാക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍... 
നിന്നെ ഞാന്‍ പരതി നോക്കുന്നു... 

എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിന്നെ കാണാന്‍ 
കാത്തിരിക്കുന്നു എന്ന് 
എന്നെപ്പോലെ നിനക്കും അറിയാം.... 
ഒരിക്കലും കാണാത്ത നിന്നെ... 
എങ്ങനെ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് 
ഞാന്‍ അറിയിക്കും....?
എന്‍റെ പ്രണയം.... 
നീ ഒരിക്കല്‍ പോലും കാണാത്ത
എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ എങ്ങനെ പറയും... 
ഞാന്‍ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന്..? 

എന്നാലും.... 
ചിന്തകള്‍ക്കും...ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കും...
അവസാനമായി കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കാന്‍ ഉള്ളത് 
നീ തന്ന ഒരു വാക്ക് മാത്രമാണ്... 
കൂടെ ഉണ്ടാകും എന്ന വാക്ക്... 

നിഴലായാലും... 
നിലാവായാലും...
അത് നീയാണെന്ന് 
കരുതാനാണ്‌ എനിക്കിഷ്ട്ടം... 
എനിക്ക് വയ്യ....
നീ പൊളി പറയും എന്ന് കരുതാന്‍... 

നീ ഇപ്പോള്‍ എന്നെ തഴുകി 
കടന്നു പോയതേ ഉള്ളൂ... 
എന്‍റെ ചെവിയില്‍ നുള്ളി..
കവിളില്‍ ഇക്കിളി കൂട്ടി....
ഒരു കുളിര്‍ കാറ്റായി.... 

അത് തന്നെയല്ലേ നീ...
എന്നും എന്‍റെ കൂടെ തന്നെ ഇല്ലേ..? 
കണ്ണാ...
ഞാന്‍ അറിയുന്നു നിന്നെ... 
എന്നിട്ടും ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു...
നിന്നെ കണ്ണു നിറച്ചു  ഒന്ന്   കാണാന്‍... 
മനസ്സുകൊണ്ട് ഒന്ന് പുല്‍കാന്‍... 
പിന്നെ...
മെല്ലെ ആ കാതില്‍ പറയാന്‍...
നിന്നെ ഞാന്‍ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന്...

Wednesday, May 26, 2010

സമാധാനമായി ഉറങ്ങൂ...


മാംഗലൂരിന്റെ   നെഞ്ചില്‍ നിന്നും...
ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങിയ കട്ടിപ്പുക....
അതിലൊതുങ്ങിയത്.....
നൂറു നൂറു മനസ്സുകളുടെ....
മോഹങ്ങളും...നൊമ്പരങ്ങളും... 
അതോ  അറിയാതെ നിലച്ചു  പോയ
സ്വപ്നങ്ങളുടെ കൂട്ടക്കരചിലോ....
നൊടിയിടകൊണ്ടു മായ്ച്ചു കളയേണ്ടി വന്ന...
നിറമുള്ള സ്വപ്‌നങ്ങള്‍.... 
കരിഞ്ഞു പോയ മാംസ തുണ്ടുകളില്‍....
അച്ഛന്റെ... മകന്റെ.... സഹോദരന്റെ.....
പതിയുടെ.... എല്ലാമെല്ലാമായവരുടെ...
മുഖങ്ങള്‍  തേടുന്ന ജന്മങ്ങള്‍....
വാവിട്ടു കരയുന്ന മക്കളെ...
തലോടി അണക്കുവാനാകാതെ... 
മരവിച്ചു കിടന്ന കൈകളിലും.... 
സ്നേഹം തുടിച്ചിരിക്കാം.... 
തീ നാളങ്ങള്‍ നക്കിതുടച്ച്.... 
മുഖമില്ലാതെയാക്കിയ.... 
ദേഹങ്ങളെ നോക്കി...
വിലാപങ്ങള്‍ തൊണ്ടയില്‍ കുരുങ്ങിപ്പോയ 
ദേഹികള്‍ നെടുവീര്‍പ്പ് ഉതിര്‍ത്തിരിക്കാം... 
നിറവും....നിയമങ്ങളും...
ഇല്ലാത്തിടത്തേക്ക്... 
ഒന്നിച്ചു പോയവര്‍ക്കൊക്കെ.... 
ഒരേ നിറമായിരുന്നു.... 
പാതിയില്‍ മരവിച്ചു പോയ 
സ്വപ്നങ്ങളുടെ..... 
മോഹങ്ങളുടെ....
മടുപ്പിക്കുന്ന കറുപ്പ് നിറം..... 
ജീര്‍ണിച്ച ആചാരങ്ങളും... 
തമ്മില്‍ തല്ലിക്കുന്ന അനുഷ്ട്ടാനങ്ങളും... 
ഇല്ലാത്തിടത്തേക്ക്...
ഒരു യാത്രാമൊഴി പോലും ബാക്കി  വക്കാതെ....
കണ്ണിമ പൂട്ടി തുറക്കുമ്പോഴേക്കും.... 
യാത്രയായവര്‍ക്ക്.... 
നോവുന്ന എന്‍റെ നെഞ്ചിന്റെ നൊമ്പര പൂവുകള്‍.. 
കണ്ണു നീര്‍ പൂക്കള്‍ കൊണ്ട് അര്‍ച്ചനകള്‍... . 
സമാധാനമായി ഉറങ്ങൂ... 
ഒരുപാടു ഹൃദയങ്ങള്‍ തപിക്കുന്നു....
പൊലിഞ്ഞു പോയ ഈ ജീവിതങ്ങള്‍ക്കായി....

Saturday, May 22, 2010

അടയാളങ്ങള്‍....

നിനക്കു വേണ്ടി മാത്രം.... 
എന്‍റെ കണ്ണിമ പൂട്ടി വക്കാതെ... 
ഈ രാത്രി കഴിച്ചു കൂട്ടാം ഞാന്‍... 
പൂവിന്റെ സുഗന്ധമായി... 
നീ വരുന്നതിനു കാത്ത്... 

പിന്നെ... എന്‍റെ കണ്ണില്‍...
കണ്മഷിയായി നിന്‍റെ സ്നേഹം.... 
അലിഞ്ഞു ചേരുന്നത് കാത്ത്‌..... 
അന്തി ചോപ്പ് മായാത്ത 
ആകാശത്തിനു കീഴെ.... 
നിന്‍റെ കാല്‍ പാദത്തിനടിയില്‍....
ഞെരിഞ്ഞു തീര്‍ന്ന മണല്‍തരികളെ 
എണ്ണിത്തീര്‍ത്തു ... ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കാം....

കിഴക്കുണരും വരെ....
എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിനക്കു വെളിച്ചമാകാന്‍...
കണ്ണ് തുറന്നിരിക്കുന്നു ഞാന്‍....
നരച്ച പകലിനു കീഴെ...
നിന്‍റെ തിരക്കിട്ട വഴികളില്‍.... 
നിശ്ശബ്ദ സഹയാത്രികയായി... 

കത്തി തീര്‍ന്ന പകലുകള്‍....
ചെതുമ്പിച്ച സന്ധ്യകള്‍ക്ക് വഴിമാറിയിട്ടും...
നീ വരാതെ ഇരിക്കുന്നു.....

തുറന്നു പിടിച്ച്‌ കൊണ്ടുതന്നെ...  
എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍.... 
മൃതിയില്‍ വിലയിക്കുന്നുവെങ്കില്‍.... 
പ്രിയനേ.....
അത് വരും ജന്മങ്ങളിലും.... 
നിനക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ്..... 
എന്‍റെ പ്രണയത്തിന്‍റെ......
നിന്നോടുള്ള അദമ്യമായ  
സ്നേഹത്തിന്റെ.... 
അടയാളമാണ്..... 

Thursday, May 13, 2010

സ്വയംവരം...













സുഹൃത്തേ, ഞാനും ഓര്‍ത്തു പോയി..
അറിയാതെ കയ്യില്‍ തടഞ്ഞ മുറിപ്പാട്
എന്നെ എന്തൊക്കെയോ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു...
മരണത്തിന്റെ തണുത്ത കൈകള്‍ ...
എന്നെ തലോടിയെങ്കില്‍ എന്ന് കാത്ത
നരച്ച പകലുകള്‍ ....
വെറുങ്ങലിച്ച രാവുകള്‍ ...
എന്നിട്ടും ....
കണ്ണ് മിഴിച് കാത്തിരുന്നിട്ടും ..
എന്നെ മുട്ടിക്കടന്നു പോകാത്ത ..
മരണത്തിന്റെ കുളിരലകള്‍ ...
മടുപ്പെന്ന മാന്ത്രികത ...
മരണത്തെ വലിച്ചടുപ്പിക്കാന്‍ ...
തോന്നിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു....
മനസ്സിനുള്ളിലെ എല്ലാ പാട്ടുകളും..
നിലച്ചിരിക്കുന്നു...
അറിയാത്ത വാക്കുകള്‍ തിക്കിത്തിരക്കി വരുന്നു..
നീ ശപിക്കപ്പെട്ടവള്‍ എന്ന് വിധിക്കുന്നു...
പെയ്തൊഴിയാ മഴയായി...
ഒരു ജന്മം വിലപിക്കുന്നു...
മരണത്തിനോട്‌.... അപേക്ഷിക്കുന്നു...
വരൂ.....എന്നെ ചേര്‍ത്ത് പിടിക്കു...
നിന്‍റെ കൈകളുടെ തണുപ്പിനെ ഞാന്‍
പ്രണയിക്കുന്നു...
നിന്‍റെ മടിയിലെനിക്ക്....
സുഖ ശീതളമായ ശയ്യ ഒരുക്കിയിട്ട്...
എന്നെ ക്ഷണിക്കു....
എന്‍റെ ശ്വാസം ഉറങ്ങിപ്പോയ
നിന്‍റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു മയങ്ങാന്‍...
നിന്‍റെ വധുവാകാന്‍...
നിന്‍ മധുരത്തിലലിഞ്ഞു തീരാന്‍...

Sunday, May 9, 2010

എന്‍റെ അമ്മക്ക്

അമ്മ...

ഒരു നെരിപ്പോടായി എരിഞ്ഞു കൊണ്ട്
എനിക്ക് ചൂടുപകര്‍ന്ന  നന്മ 

നിറയുന്ന  മിഴികള്‍ 
മറച്ചുപിടിച് എന്റെമുന്നില്‍ 
ചിരിച്ചു നിന്ന പുണ്യം...

ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന മനസ്സിലേക്കായി 
അമൃത്‌ ഇറ്റിച്ചു   തന്ന്...
മൃതസന്ജീവനിയാകുന്ന സ്നേഹം.. 

ഇടറുന്ന വഴിയ്ക്ളില്‍ 
കൈപിടിച്ച് കൂടെ നടന്ന 
കനിവാര്‍ന്ന കാവല്‍... 

ഇരുട്ടുവീഴുന്ന ജീവിത വഴികളില്‍
വഴികാണിച്ചു തന്ന 
മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ ദയ...

അഴുക്കിന്റെ വക്കിലേക്ക് 
വഴുതി മാറാതെ 
പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ച കരുതല്‍....

എന്‍റെ ജന്മം മുഴുവന്‍...
എന്തു  ചെയ്തു വീട്ടും ഞാന്‍ 
ഈ സ്നേഹത്തിന്റെ കടം..?

നിറയുന്ന മിഴികളിലും...
നനുത്ത നെറ്റിത്തടത്തിലും... 
നിനക്കീ  സ്നേഹ ചുംബനത്താല്‍ 
മുദ്രവക്കട്ടെ ഞാന്‍... 

കൂടെയുണ്ടാവും  എന്ന ഉറപ്പും 
പരിഭവിക്കാത്ത സ്നേഹവും... 
നിന്‍റെ പര്യായമാകുന്നു... 

നിനക്കെന്റെ നന്ദി 
ഹൃദയം ചേര്‍ത്ത് വച്ച 
ഈ പനിനീര്‍ പൂക്കളാല്‍ .........

Thursday, May 6, 2010

യമുന

കണ്ണാ...
         നവനീതമായി ഉരുകുകയാണ് ഞാന്‍ 
         നിന്‍റെ കൈകളില്‍... നിന്‍റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂടുതട്ടി... 
         നിന്നോട് പരിഭവിക്കാത്ത എന്‍റെ മിഴികളില്‍... 
         നിന്‍റെ  നീല മേനിയുടെ പ്രഭയും..... 
     വറ്റാത്ത പ്രേമ യമുനയും.... 
     
        പീലിക്കണ്ണില്‍  നീ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചത് 
         നമ്മുടെ മാത്രം സ്വപ്നങ്ങളുടെ സുവര്‍ണ്ണ നൂലുകളാണ്... 
         പറഞ്ഞിട്ടും പറഞ്ഞു തീരാത്ത പ്രണയത്തിനെ....
         നീ മുളംതണ്ടില്‍ പാട്ടായൊഴുകി....

          നീ മേഘ വര്‍ണമായതിനാല്‍   മാത്രം 
         ഞാന്‍ മിന്നലായി മാറിയത്.... 
          നിന്നെ പുണര്‍ന്നു കിടക്കാനാണ്.... 

         നിന്‍റെ മാറില്‍ ചേര്‍ന്ന് കിടക്കാന്‍ മാത്രം.... 
         ഞാന്‍ ഒരു കൃഷ്ണ തുളസിയായി....
      
      എന്നിട്ടും... എന്നിട്ടും.. പൊഴിഞ്ഞ്‌ തീരുന്ന യാമങ്ങളില്‍....
       നിന്റേതു മാത്രമെന്ന് പറഞ്ഞ്‌ നിര്‍ത്തിയ നിമിഷങ്ങളില്‍... 
       നീ ഒരു കാനാക്കിനവുപോലെ... മറഞ്ഞു നിന്ന്....  
       എന്നെ കൊതിപ്പിക്കുന്നു.... 
      
 എന്തെ കണ്ണാ....., 
             നീ പലപ്പോഴും എന്നെ മറക്കുന്നു.... 
            പക്ഷെ... ഓരോ ശ്വാസത്തിലും നിന്നെ ഞാന്‍ 
            ഓര്‍ത്തു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു...... 
            കാരണം നീ പഠിപ്പിച്ചത് ഒന്നും  ഞാന്‍ മറക്കുന്നില്ല.... 
            നിന്നെ ഞാന്‍ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നില്ല ഒന്നും..... 
         പക്ഷെ......
          ഒരു വാക്കിന്റെ നൂലുകൊണ്ട്.... 
          നീ കെട്ടിയിട്ട എന്‍റെ മനസ്സ്.... 
          നിനക്കു ചുറ്റും പ്രദക്ഷിണംവച്ച് കൊണ്ടേഇരിക്കും
             
              പ്രണയം......; 
              എന്റെയും നിന്റെയും പ്രണയം.....
               അത് ചെര്‍ന്നോഴുകുന്നത് വരെ....... 
            
         

Thursday, April 29, 2010

സഖാവ്

നിനക്കു ഞാന്‍ മാറ്റി വച്ചിരിക്കുന്നു... 
എന്‍റെ ഹൃദയത്തിന്‍ ഉള്ളറകളില്‍ ഒന്നും... 
രക്തമിറ്റുന്ന ചുവന്ന പനിനീര്‍ പൂവും.... 
കാരണം നീ എന്‍ പ്രിയ സഖാവാകുന്നു... 
നിന്‍റെ പാദങ്ങള്‍ക്ക് മേലെ എന്‍റെ പാദങ്ങള്‍ പതിപ്പിച്ചു....  
എന്‍റെ യാത്രയില്‍ കൂട്ടായി വന്ന പുണ്യം... 

നൊന്തു പോകുന്ന വാക്കുകള്‍ക്ക്...
അവധി കൊടുത്തു നീ....
വെന്തു പോകുന്ന സൂര്യന്നുകീഴെ 
ഇരുന്നു കൊണ്ട് എനിക്കെഴുതി... 
നീ എന്‍റെ പ്രിയ സഖി ആണെന്ന്.... 

പറഞ്ഞും പറയാതെയും നീ പഠിപ്പിച്ച സൌഹൃദം.... 
പുലര്‍ കാലങ്ങളില്‍ എന്‍റെ പുനര്‍ജനിയാകുന്നു.. 

നിന്നെ പകര്‍ത്തുവാന്‍ ഞാന്‍ കീറിയെടുത്ത....
ഈ ആകാശത്തിന്റെ കീറില്‍ 
മഴവില്ലുകൊണ്ട് ഞാന്‍ പോറിയിടട്ടെ...  
എന്‍റെ സ്നേഹം.... 

നീ മഴയാകുന്നുവെങ്കില്‍....
ഞാന്‍ ഈ മണ്ണില്‍ ഒട്ടിക്കിടക്കുന്ന കരിയിലക്കൂട്ടമാകാം... 
നിന്‍റെ സൌഹൃദം മുഴുവന്‍ പെയ്തു തീരും വരെ 
മണ്ണിനോട് മുഖമമര്‍ത്തി ഞാന്‍ കാത്തു കിടക്കാം... 
മണ്ണില്‍ അലിഞ്ഞ  നിന്‍റെ സൌഹൃദത്തിന്റെ 
തണുപ്പ്‌ മണ്ണിനോട് ചേര്‍ന്ന് ഒപ്പിയെടുക്കാന്‍.... 

വിരിച്ചിട്ട ചുവന്ന പനിനീര്‍ ദലങ്ങളില്‍ 
ഞാന്‍ മരിച്ചു കിടക്കാം.... 
എനിക്കറിയാം ഒരു മഞ്ഞു തുള്ളിയുടെ കുളിരായി...
വന്നു നീ എന്നെ  ഉണര്‍ത്തുമെന്ന്....  

പുലരും വരെ ഞാന്‍ മുനിഞ്ഞു കത്താം 
കരിന്തിരികത്താത്ത എണ്ണ വിളക്കായി... 
എനിക്കറിയാം പ്രഭാതം പൊന്‍ സൂര്യനായ്-
നിന്നെ കൊണ്ട്തരും എന്ന് ....

ഒടുവില്‍ ഒരു വാക്ക് മാത്രമായി 
ഞാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കാം... 
എനിക്കറിയാം നീ എന്നെ കവിതയായി 
നിന്‍റെ ചിന്തകളില്‍ വിടര്‍ത്തി യിടുമെന്നു... 

പിന്നെ പെയ്തൊഴിയാ മേഘങ്ങളായി 
നമുക്ക്  ആകാശ കോണിലേക്ക്  യാത്രയാവാം...
മഴയും... മഴവില്ലുമായി 
പുനര്‍ ജനിക്കാന്‍...........



Friday, April 23, 2010

കത്തിക്കപ്പെടാത്ത വിളക്ക്....

രാജലക്ഷ്മി...
എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരി...
"ഒരു വഴിയും കുറേ നിഴലുകളും" ....
പ്രിയപ്പെട്ട കൃതി....
(ക്ഷമിക്കണം എന്‍റെ ഇഷ്ട്ടത്തില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം സാറാ തോമസ്‌ന്റെ
"നീലക്കുറിഞ്ഞികള്‍ ചുവക്കും നേരം" എന്ന കൃതിക്ക് തന്നെയാണ്)
ഇപ്പൊ എന്താ ഇങ്ങനെ പറയുന്നേ എന്നല്ലേ?
പറയാം....
ഒരു വഴിയും കുറേ നിഴലുകളും...
എന്‍റെ മനസ്സില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കുന്ന
ഒരു കവിതാ ശകലം ഉണ്ട് അതില്‍...

കത്തിക്കപ്പെടാത്ത വിളക്കിനെ ചൊല്ലി
വിലപിക്കുന്ന ഹൃദയ ഹാരിയായ വരികള്‍....
മിന്നലുകള്‍ വന്നു തിരിത്തലപ്പു കരിച്ചിട്ടും..
കത്തിക്കപ്പെടാത്ത വിളക്ക്....
മനസ്സ് നീറുന്നു.... അറിയാതെ എന്തൊക്കെയോ...
ഓര്‍ത്ത്‌ പോകുന്നു....
ഞാനും കത്തിക്കപ്പെടാത്ത വിളക്കിനെ...
പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിരിക്കുന്നു നനഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളാല്‍...
പക്ഷെ.... ഒരിക്കല്‍ പോലും... കണ്ണ് നനയാതെ...
കാത്തിരുന്നിരുന്നു....
പിന്നിപ്പോള്‍.... ഏകാന്തത വല്ലാതെ
ആലോസരപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍.....
മഞ്ഞു നിറച്ച വിളക്കുകള്‍
നിറഞ്ഞു കത്തുമ്പോള്‍.....
ഞാന്‍ മാത്രമെന്തേ...?
ഞാന്‍ ചന്ച്ചലപ്പെട്ടു പോകുന്നോ...?
ഇല്ല....
എന്‍റെ വിളക്ക് കത്തിക്കപ്പെടെന്ട....

ഞാന്‍ ഉരുകുന്നത് ഒരു മെഴുകുതിരിയായാണ്...
എന്നെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുന്ന
മൂന്നു ജീവിതങ്ങള്‍ക്ക് വെട്ടമായി...
സ്വയം ഉരുകിത്തീരുകയാണ്...
ഉരുകിയൊടുങ്ങുമ്പോള്‍ ...
ഒന്നും ബാക്കി വയ്ക്കാതെ...
ഒരു പവിഴത്തെക്കാള്‍ തിളക്കമുള്ള
കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളിയായി മാത്രം
പൊഴിഞ്ഞ്‌ ഒടുങ്ങാന്‍....
അതിനു വേണ്ടി മാത്രം...
എന്‍റെ വിളക്ക് ഞാന്‍....
സ്പടികക്കൂട്ടില്‍ അടച്ചു വക്കട്ടെ....
ഒരിക്കലും കത്തിക്കപ്പെടാതിരിക്കാന്‍..

Saturday, April 17, 2010

സുഹൃത്ത്...

നീ ശുഭ്രമായ  ഒരു മേഘതുണ്ട് പോലെ.... 
എന്‍റെ ആകാശ വീഥിയില്‍ പ്രദക്ഷിണം വക്കുന്നു..
പറഞ്ഞിട്ടും തീരാത്ത കഥ പോലെ.... 
പാടിത്തീരാത്ത കവിത പോലെ.... 
പിന്നെ ഇടക്കെപ്പോഴൊക്കെയോ..... 
കടംകഥ പോല്‍ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു....

മഴയും മഴവില്ലും ഒഴിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ...
എന്‍റെ നീലാകാശത്തിനെ.....
നീ മഞ്ഞിന്റെ പുതപ്പുപോലെ.....
സൌഹൃദം കൊണ്ട് പൊതിയുന്നു....

കണ്ണുകളില്‍ ഒളിപ്പിച്ച   നക്ഷത്രവിളക്കുകളില്‍....
സ്നേഹത്തിന്റെ നെയ്‌ പകര്‍ന്നു-
വെളിച്ചമാകുന്നു നീ എന്‍റെ സൌഹൃദ വഴികളില്‍....

പലപ്പോഴും....പാടാന്‍ കൊതിക്കുന്ന പാട്ടാകുന്നു...
ഇടക്കെപ്പോഴോ...മൂളി നിര്‍ത്തിയ പ്രിയ ഗാനം...


നീ നിന്‍റെ സൌഹൃദം കാണിച്ചു തന്നിട്ട്.....
ശൂന്യതയില്‍ നിനും അദ്ഭുതങ്ങള്‍ എടുത്തു തന്ന...

മാന്ത്രികനാകുന്നു...

എനിക്ക് നിന്‍റെ സൌഹൃദം 
മയില്‍ പീലി പോലെ മനോഹരമാണ്... 
എന്‍റെ ഹൃദയത്തുടിപ്പ്‌ പോലെ പ്രിയമുള്ളതാണ്....
ഒരു ചുവന്ന റോസാ പുഷ്പമെന്നപോലെ.... 
മോഹിപ്പിക്കുന്നതാണ്....
മഞ്ഞു തുള്ളിയുടെ തലോടല്‍ പോലെ.... 
നനുത്തതാണ്... 
പ്രാണനും... പ്രിയവും ആണ്...
പരിഭവിക്കാന്‍ ഏറെ ഇഷ്ട്ടവുമാണ്.... 
കാരണം.....
നിന്‍റെ സൌഹൃദം എന്‍റെ മാത്രം സ്വന്തമാണ്....